おもひでぽろぽろ

posted on 27 Sep 2013 16:18 by iamdozenist in film directory Entertainment, Idea
Only Yesterday (おもひでぽろぽろ, 1991)

"ระหว่างวันที่เมฆครึ้มกับแดดออก
เธอชอบวันไหนมากกว่ากัน?"
 
เคยดูเมื่อปีที่แล้วและจำความรู้สึกได้ว่าชอบมาก 
พอกลับมาดูอีก ความรู้สึกเพิ่มเป็นชอบมากๆ
หนังสะท้อนภาพผู้ใหญ่ที่โตมาในสังคมเมืองหลวงได้ชัดเจนคือเราโหยหาธรรมชาติ ชนบท เราไปทำเกษตรกรรม อยู่กับไร่ เราพบว่ามีความสุข แต่เราอยากอยู่อย่างนั้นตลอดไปรึเปล่า? ต้องถามให้แน่ใจ เรากำลังทำให้ตัวเองมีความสุขหรือเรากำลังหลอกตัวเอง 

พอเล่าสลับกับช่วงเวลาวัยสิบขวบของตัวเอก ที่เธอบอกว่าเป็นช่วงของการผลัดเปลี่ยน เพราะฉะนั้นช่วงวัยนี้เลยมักตามมาหาเราแม้เราจะไม่คิดถึงมัน ความทรงจำทั้งดีร้ายเข้ามาส่งผลกระทบต่อตัวเองเสมอ
เราเองก็เป็นบ่อยๆ ... ถึงจะโตขึ้นแค่ไหน ความทรงจำที่ฝังลึกเราก็คงไม่ลืมหรอก

มีฉากที่ดูแล้วอมยิ้มมากๆ อย่างฉากถามเรื่องสภาพอากาศนี้
กับฉากที่เจ็บปวดมากๆ คือฉากที่ทาเอโกะวัยสิบขวบถูกพ่อตบอย่างแรง เพราะไม่ใส่รองเท้าออกมานอกบ้าน
ดูแล้วสะเทือนมาก

หนังพาเราทบทวนช่วงเวลาตอนเด็กกับช่วงเวลาตอนนี้ของตัวเอง
เราเปลี่ยนไปไม่น้อย ตอนเด็กๆ บางทีคงไม่คิดว่าจะโตมาเป็นแบบนี้
แต่มันคงมีอะไรสักอย่างที่ค่อยๆ ปลูกเข้ามาในตัวเรา แล้วเราก็เป็นแบบนี้ล่ะมั้ง.
 

ฉันกินความทรงจำ

posted on 04 Aug 2013 10:46 by iamdozenist in life directory Diary
ความทรงจำกินได้, เชื่อไหม
ถึงมันจะหวานปะแล่มไปสักหน่อย เราก็ชอบดื่มด่ำมันบ่อยๆ
อย่างน้อยที่สุด ในเวลาที่ชีวิตย่ำแย่
การกินความทรงจำก็ทำให้คิดถึงเรื่องดีๆ ที่ผ่านมาได้เสมอ
 
 
เพิ่งรู้ตัวว่าเป็นคนชอบกินความทรงจำ
ทั้งจากแผ่นกระดาษบางๆ และไทม์ไลน์บนหน้าจอ
หลายสิ่งที่เคยเป็นตัวเรา หลายสิ่งที่เราเคยทำ หลายสิ่งที่เราเคยรู้สึก
ถ้ามันมีหลักฐานยืนยันไว้, ก็ทำให้กลับไปดูได้บ่อยครั้ง
และไม่ว่าตอนที่เขียนมันไปนั้นจะรู้สึกอย่างไร
ดี ร้าย ย่ำแย่ เศร้า เสียใจ อ่อนไหว อ่อนแอ
น่าแปลกที่พอกลับมาอ่านอีกครั้ง
มันรู้สึกดี
 
นี่เลยเป็นเหตุผลหนึ่งที่เราชอบจดอะไรไว้ในสมุด 
บอกตัวเองว่า 'เผื่อวันไหนคิดถึงก็กลับมาอ่านได้บ่อย'
เอาเข้าจริง, สมุดที่จดไว้ก็ถูกยัดอยู่ในลิ้นชัก และไม่ได้เอามาอ่านได้บ่อยเหมือนที่ตั้งใจ
ที่แย่กว่าก็คือ
ช่วงนี้เราแทบไม่ได้จดบันทึกแล้ว
 
ถ้าจะให้ยกเหตุผลมันคงมีเป็นร้อยแปด
ที่จะอ้างว่าทำไมถึงไม่เขียน
ความทรงจำในช่วงปีที่ผ่านมา, เลยโยกย้ายไปอยู่ในหน้าจอเสียมาก
มันก็คงดี แต่เราก็กลัวว่ามันจะหายไปในวันหนึ่ง
เชื่อเสมอว่า 'สิ่งที่เป็นสสารให้เราจับต้องได้
เราไม่น่าลืมมัน'
 
เริ่มกลับมาเขียนใหม่...น่าจะยังทันใช่ไหม
 
 
 
ป.ล. สรุปบล็อกนี้ก็ยังเขียนในรูปแบบหน้าจออยู่ดี ฮา

scheme

posted on 30 Jun 2013 00:56 by iamdozenist in life directory Idea
บางครั้งเราสงสัยว่า คนรุ่นปู่ย่าตายาย รุ่นพ่อแม่เรา 
เขาเห็นเรื่องราวในอดีตเป็นสีอะไร
ทั้งที่คำตอบมันก็มีอยู่ในตัวเองแล้วว่า...เป็นสีอย่างที่เราเห็นกันในปัจจุบัน
ไม่ต่างกัน
แต่เพราะเราเองต่างหาก ที่มีภาพจำกับเรื่องราวเก่าก่อนเป็นภาพสีซีเปียเท่านั้น
เราเลยคิดว่า...หรือคนในสมัยก่อน เขาเห็นกันด้วยสีน้ำตาลซีดจางอย่างนั้นจริงๆ
 
บางครั้งเราสงสัยว่า แล้วคนรุ่นลูกรุ่นหลานเรา 
เขาจะเห็นเรื่องราวในอนาคตเป็นสีอะไร
จะสดใส หวานหวาน จาดจ้ามากกว่าที่เป็นอยู่ไหม
และอดีตจะจางลงไปอย่างที่เป็นมารึเปล่า
 
ก็น่าสนใจเหมือนกัน.
 
 

สัญญาอนุญาตของครีเอทีฟคอมมอนส์
ผลงานนี้ โดย iamdozenist* blog ใช้สัญญาอนุญาตของครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ Attribution-NonCommercial-NoDerivs 3.0 Thailand.
อยู่บนพื้นฐานของงานที่ iamdozenist.exteen.com.